Վերստին Թոռնիկ ու Պապիկ

Թոռնիկ. --Պապիկ, ինչո՞ւ մի անշուք ընտանիք ենք:

Պապիկ. --Որովհետեւ այս աշխարհում, կա՛մ անշուք կանում ես, կա՛մ մեծապատիւներից մին ես: Այսինքն՝ ահռելի շուք ունեցող մարդ, երկիր խաւարմամբ տարածող մարդ:

Թոռնիկ. --Եւ չե՞ս վախենում:

Պապիկ. --վախենալիք բան կա՞յ:

Թոռնիկ. --Վաղը կ'մեծնամ, եւ չ'գիտես թէ ու՜ր շուքս կ'հասնի...

Վերստին Թոռնիկ ու Պապիկ

Թոռնիկ. --Պապիկ, ինչո՞ւ հայերս այսպիսի չար վիճակով ապրում ենք:

Պապիկ. --Սրտմտութեան պատճարաւ:

Թոռնիկ. --Ան ի՞նչ է:

Պապիկ. --Մի բան որ սրտից ներս մտնում է: Այսինքն՝ բարկութիւն:

Թոռնիկ. --Բայց ուրիշ բանք սրտից ներս չե՞ն մտնում:

باز توفان

امروز توفان آمد، و برق ما (از ترس یا چیزی که گفتیم؟) رفت. تمام منزل خاموش شد. و الآن باران میبارد مانند باران میبارد روی آن جنگلهای قدیمی که اصلاً دیده نشدند.

Մրրիկներ

Միջնադարեան մարդ, Արիստոտելով բորբոքուած, հաւատաց որ մեր մարմինը փոքր աշխարհ մըն է: Այսինքն՝ ամէն ինչ որ մէջերնիս կը պատահի ոչ միայն արտաքին աշխարհին ցոլացում մըն է, այլեւ մեր մարմիններուն եւ տիեզերքին միջեւ իսկական եւ անժխտելի կապ մը կը կազմէ:

Անշուշտ, ամենակարեւորը այն է որ արտաքին աշխարհը լոկ իմանալու միջոցը մեր ներքին, մարմնական աշխարհն է: 

Ուրեմն: Այս շաբաթ, Տիթրոյթին մէջ, երկրաշարժ մը զգացուեցաւ: Հո՞ս: Այսքա՞ն հեռու Լոս Անկելէսէ:

Առաւել եւս: Վերջերս, ամէն գիշեր մրրիկ մը պատուհանիս կը մօտենայ, անձրեւ ապականիին դէմ փչելով, խեղդուած մարդու մը վերջին շունչին նման: Եւ ամբողջ գիշերը արթուն կը մնամ, մտածելով այդ առեղծուածին մասին, որ ներքին գործարաններս իրենց յատուկ անձնասիրութեամբ ինծի չեն յայտներ:

տարեդարձս

Մեծցայ, բայց ո՜չ դիտմամբ:

Շաբաթ 17, 2008

Շաքէն անունս կը կանչէ վազելով սենեակէ սենեակ, պատուհանէ պատուհան: Նորէն անունս կը կանչէ, այս անգամ զիս դաստակէս քաշելով դէպի պատշգամը: Վարի փողոցին մէջ խենդ մը պէտք է ըլլայ, կամ անդամալոյծ մը, կամ կաղ մարդ մը, եւ Շաքէն կը ստիպէ որ դիտեմ: Տեսարանը սովորական է: Մեր դիմացի շէնքին պատշգամներէն մէկու վրայ պառաւ մը կը նստի, համրիչը ձեռքը, Աստուծոյ աղօթելով, եւ քիչ վար մարդ մը գաղտնագողի ծխախոտ կը ծախէ: Շաքէն ոտքի մատներուն վրայ կեցած է եւ փողոցին կը նայի: 60 տարեկան է, շատ կարճահասակ: Իր հագած դեղին գիշերանոցը այնքան երկար է որ քղանցքը ոտքերը կը հասնի: Մտքիս մէջ պզտիկի մը ճիշդ կը նմանի, որ իր մօր տարազը հագնելով, աւելի կը պզտիկնայ: