Պապիկ. --Աղուէս, դո՞ւ էիր խանգարիչ,
Որ այսչափ աշխատ արարեր զմեզ,
Դո՞ւ ես այն, որ կոտորեցեր զԱրիս այսչափ ամս:
Եւ այժմ զիա՞րդ կարես ապրել ի ձերաց իմոց,
Զմահ աղուեսու սպանից զքեզ:
Թոռնիկ. --Այժմ քո տեսեալ զիս անձամբս փոքրիկ,
Եւ սուրն իմ ոչ ընդ իս,
Ոչ առեր զչափ մեծութեան իմոյ.
Զի ցայժմ ես քեզ առիւծ էի, եւ արդ աղուէս:
Բայց մինչ ես Ապագան էի, ես ձեզ սկայ էի.
Մի ոտնս ի միոյ լերին կայր,
Եւ միւս ոտնս իմ ի միւսոյ լերին կայր.
Յորժամ յաջ ոտնս յենուի,
Զաջ լեառն ընդ գետին տանէի.
Յորժամ ի ձախ ոտնս յենուի,
Զձախ լեառն ընդ գետին տանէի:
Պապիկ. --Աղէ', տուր ինձ գիտել,
Ո՞վ են լերինքն այնոքիկ,
Զորս դուն ընդ ունջ տանէիր:
Թոռնիկ. --Լերինքն երկուք, մի դո'ւ էիր,
Թագաւորն Սփիւռքահայոց,
Նայեալ ի Հայաստան,
Որպէս ոմն նայէ ի հայելի
Եւ զդէմքն իւր ոչ ճանաչէ:
Միւսն՝ Թագաւորն հայոց,
Որ նայէ ի լոյսն կուրացուցիչ
Տարածեալ ի վերայ անհուն ծովուն սփիւռքահայոց
Եւ միայն մի «սպիտակ ջարդն» կարէ ասել...
Գիտացաք տալ քեզ խրատ,
Մինչեւ մեզէն աչօք բացօք անկաք ի խորխորատ:
Արդ զինչ եւ կամիս՝ արա':
Ապա ետ հրաման Թագաւորն Սփիւռքահայոց
Մորթել զԹոռնիկն ամենայն հայոց,
եւ զմորթն հանել եւ լնուլ խոտով,
Եւ տանել ընդ նոյն բերդ յԸնդմըշն որ Անյուշն կոչեն
Ուր արգելին իսկ զհայելին եւ զլոյսն:
No comments:
Post a Comment